Reeds
vanaf zijn stichting in 1825 had het St.-Gregoriusinstituut belangstelling voor
de volwassen doven en zeker voor zijn dove oud-leerlingen. Deze aandacht en deze
bekommernis heeft gestalte gekregen in het feit dat er steeds Broeders zijn
geweest, die zich hiervoor ingezet hebben.
Br. Maurice, zelf zoon van dove ouders, heeft deze taak van zijn
voorgangers, br. Bertrand, br. Leothard en br. Swithinus, overgenomen en zet
deze taak reeds gedurende meer dan 30 jaar verder. Vanuit de bekommernis die de stichter van de Broeders van Liefde, Kanunnik
Petrus Jozef Triest, had bij de oprichting van het St.-Gregoriusinstituut in
1825, willen we op de eerste plaats voor dove en slechthorende personen een
plaats van hoop zijn, zeker voor diegenen wiens ontwikkelingsmogelijkheden
bedreigd of functioneringsmogelijkheden beperkt zijn. Kan. P.J. Triest
heeft zijn spiritualiteit als volgt omschreven: “mensen
motiveren om de armen, de zieken en de marginalen te helpen en hun waardigheid
als mens te herstellen, en dat vanuit een gelovige grondhouding van liefde voor
de medemens.”
In dit licht moeten we de oprichting zien van
de vzw Provinciale Nazorgdienst voor Doven Oost-Vlaanderen in 1976, die in de
eerste plaats de bedoeling had om volwassen doven een helpende hand te reiken.
Deze vzw had de bedoeling om de sociale dienstverlening aan doven een wettelijke structuur
te geven.
Dit is nu geëvolueerd en heeft concrete gestalte gekregen, vooral in de werking
van de vzw Home Emmaüs, dat als kleine entiteit,
volledig zelfstandig functioneert.